Panie Marszałku!

Panie i Panowie Senatorowie!

W imieniu Komisji Rodziny i Polityki Społecznej oraz Komisji Ustawodawczej mam zaszczyt przedstawić Wysokiej Izbie inicjatywę ustawodawczą dotyczącą projektu ustawy o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz o zmianie niektórych innych ustaw.

Komisje kierując się koniecznością obrony ładu społecznego, a w szczególności dzieci i młodzieży przed pornografią, która jest wymierzona w godność osoby ludzkiej i jej erotyzm, która wyrządza szkody w prawidłowym rozwoju dzieci i młodzieży, a także jest przyczynkiem do przestępstw, a nawet zbrodni dokonywanych na tle seksualnym, uważają za konieczne wprowadzenie w życie przedłożonych w niniejszym projekcie zmian przepisów obowiązującego od 1 września br. Kodeksu karnego.

W tradycji europejskiej przedmiotem ochrony prawnej jest dobro ogólnospołeczne wyrażone w postaci moralności publicznej, także moralności seksualnej i obyczajności.

Istotą tak rozumianej ochrony prawnej jest właśnie realny ład społeczny, który jest niezbędnym warunkiem stabilnego funkcjonowania demokratycznego społeczeństwa i państwa.

W Kodeksie karnym z 6 czerwca 1997 r. Świadomie odstępuje się od ochrony tych dóbr, a w konsekwencji legalizuje się rozpowszechnianie pornografii z wyjątkiem sytuacji, gdy rozpowszechnianie to dotyczy:

·           Pornografii z udziałem dziecka poniżej lat 15, przemocy lub zwierzęcia (art.202, par.3),

·           Pornografii prezentowanej dziecku poniżej lat 15 (art. 202, par. 2),

·           Pornografii prezentowanej dziecku poniżej lat 15 i osobie starszej – jeżeli prezentacja jest narzucona, mimo wyraźnego zgłoszenia, że odbiorca sobie tego nie życzy (art. 202, par 1).

O penalizacji decyduje sposób prezentacji a nie treść prezentacji, którą jest pornografia.

Pornografia godzi w normy etyki seksualnej i podcina wartości rodzinne. Dokonuje się to przez fakt, że konsumpcja pornografii rozbudza pożądanie seksualne – de facto jest to jej podstawowa funkcja - i prowadzi do szukania mocniejszych wrażeń seksualnych, co w konsekwencji prowadzi do rozwiązłości seksualnej, która niszczy przecież nie tylko rodzinę, ale często inne wartości społeczne. Pornografia propaguje seks bez żadnych zobowiązań, a zatem uderza w rozwój podmiotowych relacji między kobietą i mężczyzną. Sugeruje, że można żyć bez odpowiedzialności za drugą osobę, bez konieczności rozwoju więzi emocjonalnej między osobami. W pornografii wzory odnoszenia się do siebie kobiet i mężczyzn pozbawione są pierwiastka ludzkiego.

Ogromne niebezpieczeństwo, szczególnie dla psychiki młodego człowieka, tkwi w tym, że pornografia często propaguje dewiacyjne zachowania seksualne np. homoseksualne, lesbijskie, z wykorzystywaniem zwierząt, dzieci, przemocy, brutalności, upokorzenia drugiej osoby. Pornografia jest zakamuflowaną prostytucją, a jej produkcja odmianą stręczycielstwa.

Kwestionowanie negatywnego wpływu na postawy zwłaszcza młodego człowieka, na jego osobowość, to pogląd rażąco sprzeczny z dorobkiem psychologii, z którym mogliśmy zapoznać się na konferencji zorganizowanej w maju br. przez Komisję Rodziny i Polityki Społecznej „Rozwiązania prawne problemu pornografii w nowym Kodeksie karnym a ochrona rodziny i społeczeństwa przed jej wpływem”.

W pornografii ma miejsce jeszcze jedno bardzo groźne zjawisko – wykorzystywania i poniżania kobiet. Organizacje kobiece – nie wyłączając współczesnych ruchów feministycznych - zwracają uwagę na to, że pornografia degraduje i uprzedmiotawia kobiety. Kobiety są ukazywane jako zadowolone z tego, że są gwałcone, poniewierane, bite, okaleczane lub też jako przyjmujące taki stan rzeczy za swój konieczny los. Kobiety są ukazywane jako usatysfakcjonowane seksualnie przez robienie wszystkiego, co tylko mężczyzna od nich zażąda, a w większości są to zachowania całkowicie kłócące się z tym, co wiemy o kobiecej seksualności.

Projekt przywraca zakaz produkcji, przesyłania i rozpowszechniania wszelkich treści pornograficznych wyrażonych w każdej formie, w szczególności zaś pisma, druku lub wizerunku.

Zdaniem Komisji, nie do zaakceptowania jest rozstrzygnięcie, w myśl którego państwo zabezpiecza swobodę pierwszej fazy rozpowszechniania pornografii. Konieczne jest także objęcie pełną ochroną prawną osób małoletnich przed zachowaniami lubieżnymi i gorszącymi osób dorosłych, analogicznie jak to zapewniały Kodeksy karne z 1932 r. i 1969 r. Również nowy Kodeks karny stoi na straży dobra osób małoletnich w tej kwestii. Niestety art. 200 i art. 202 nowego Kodeksu karnego niebezpiecznie obniżają granicę małoletniości z 18 do 15 roku.

W ramach racjonalizacji polityki karnej proponujemy zaostrzyć sankcję karną w odniesieniu do kwalifikowanej postaci gwałtu (dokonanego przez co najmniej dwie osoby lub ze szczególnym okrucieństwem) uznając, że jest to zbrodnia. Ponadto proponujemy przywrócenie określenia „nierząd” dla przestępstw wymienionych w art. 203 i art. 204 nowego Kodeksu karnego.

Proponowane w projekcie zmiany dotyczą również art. 202 Kodeksu karnego, który w obecnym brzmieniu dopuszcza rozpowszechnianie treści pornograficznych. Ustawodawca z góry założył znikomą szkodliwość społeczną tego czynu, dostrzegając ją jedynie w sytuacji narzucania prezentacji treści pornograficznej osobom trzecim wbrew ich woli. Zapis artykuł 202 § 1 Kodeksu karnego w obecnym brzmieniu sprowadza się w praktyce do instruktażu, jak rozpowszechniać pornografię, aby nie narażać się na sankcje karne. Ponadto art. 202 §2 umożliwia osobom powyżej 15 lat dostęp do treści pornograficznej, a nawet udział w jej produkcji. Tym samym ustawodawca umożliwia deprawację w majestacie prawa młodzieży powyżej 15 roku życia.

Biorąc pod uwagę wartości społeczne chronione przez Konstytucję należy podkreślić, że pornografia narusza godność osoby ludzkiej, godzi w dobro rodziny, a w skali społecznej stanowi źródło patologii i zachowań kryminalnych, naruszających ład społeczny w państwie demokratycznym. Pornografia nosi więc cechy wysokiej szkodliwości społecznej. Dlatego też produkcja i rozpowszechnianie pornografii powinny być zakazane pod groźbą sankcji karnej. Górna granica sankcji karnej przewidziana w art. 202 §3 wydaje się być wystarczająca. Jednak utrzymanie jej prowadzi do paradoksu prawnego ze względu na art. 200 §2.

Art. 202 §3 dotyczy bowiem najcięższej postaci przestępstwa szerzenia pornografii, a mianowicie produkcji treści pornograficznych z udziałem małoletniego poniżej 15 roku życia, w celu jej rozpowszechniania, za co grozi kara do 5 lat pozbawienia wolności. Tymczasem art. 200 §2 mówiący o utrwalaniu treści pornograficznych niejako „dla siebie” przewiduje sankcję do 10 lat pozbawienia wolności. Przedkładany projekt niekonsekwencję tę eliminuje. Niniejszy projekt zaostrza sankcje nie tylko za prezentację treści pornograficznych z udziałem dzieci, ale także za produkcję pornografii z udziałem małoletnich, z użyciem przemocy lub zwierzęcia.

Celem proponowanego projektu jest w szczególności ochrona dzieci i młodzieży przed niszczącym wpływem pornografii. Przyjęcie proponowanych w projekcie rozwiązań spowoduje ograniczenie dostępu do pornografii. Zakaz produkcji, sprowadzania i rozpowszechniania pornografii przyczyni się do prawnej ochrony rodziny, a tym samym ładu społecznego.

 

Wystąpienie Przewodniczącego Komisji Rodziny i Polityki Społecznej Senatora Dariusza Kłeczka w dniu 9.10.1998 roku (1 czytanie).

 Nowelizacja Kodeksu karnego - (2 czytanie)

Skutki pornografii

Index

 kleczek"at"prolife.pl